Jump to content

  • Log in with Facebook Log In with Google      Sign In   
  • Create Account

Photo

മരണം കവര്‍ന്നെടുത്ത നിറക്കൂട്ട്‌ - Jyothirmayi


  • You cannot start a new topic
  • Please log in to reply
No replies to this topic

#1 ChiNnU MoL™

 
ChiNnU MoL™

    Queen Of TM

  • Senior Moderator
    • Member ID: 5,108
  • 7,242 posts
  • 1,306 topics
  • Joined 07-November 10
  • Gender:Female
  • Location:angu dufaiyinnnaaa :)

Current mood: Confused
Click to view battle stats
 

Posted 14 May 2012 - 10:35 AM

ഒരു ചിത്രകഥയ്‌ക്ക് തുല്യമാണ്‌ ജ്യോതിര്‍മയിയുടെ ജീവിതം . ചിത്രകലയിലെ നിറക്കൂട്ടുകള്‍ സ്വയം ഉപേക്ഷിച്ച അവള്‍ ജേര്‍ണലിസത്തിന്റെ പാതയിലേക്ക്‌ നടന്നുകയറി. എന്നാല്‍ അപ്രതീക്ഷിതമായ വിധി അവളെ അഭിനയ ലോകത്തേക്ക്‌ പറിച്ചുനട്ടു.

കുഞ്ഞുനാളിലെ ചിത്രകലയില്‍ നിപുണയായിരുന്നു ജ്യോതി. ദൈവം അറിഞ്ഞുനല്‍കിയ സൗഭാഗ്യം. പ്രോത്സാഹനവുമായി അച്‌ഛന്‍ എന്നും മുന്‍പന്തിയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. അച്‌ഛന്റെ പിന്‍തുണയില്‍ ജ്യോതി ക്യാന്‍വാസില്‍ ചാലിച്ച നിറക്കൂട്ടുകള്‍ ഒരുപാടു കഥകള്‍ പറഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാല്‍ അച്‌ഛന്റെ ആകസ്‌മിക മരണം ജ്യോതിയുടെ മനസിലെ നിറക്കൂട്ടുകളെ കറുപ്പിച്ചുകളഞ്ഞു. ക്യാന്‍വാസില്‍ നിറം ചാര്‍ത്തുമ്പോള്‍ അച്‌ഛന്റെ മുഖം അവളെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിച്ചു. അവളുടെ കൈകള്‍ പതിവില്ലാതെ വിറച്ചു. അവസാനം വിയോഗത്തിലെ യാഥാര്‍ഥ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞ അവള്‍ ക്യാന്‍വാസിലെ നിറക്കൂട്ടുകളെ എന്നെന്നേക്കുമായി മനസില്‍നിന്നു മായിച്ചു.

ജീവിതത്തിന്റെ രണ്ടാം പാദത്തിലേക്ക്‌ കാലൂന്നിയ ജ്യോതി തുടക്കത്തില്‍ ഏറെ സന്തോഷവതിയായിരുന്നു. എന്നാല്‍ ആ ബന്ധം ജീവിതത്തിന്‌ ചുറ്റുവേലി കെട്ടിയപ്പോള്‍ സമരസപ്പെടാന്‍ ജ്യോതി ഒരുക്കമായിരുന്നില്ല. പുകമറകള്‍ സൃഷ്‌ടിക്കാതെ ബന്ധങ്ങളുടെ കെട്ടുപ്പാടുകള്‍ സ്വയം അഴിച്ചുവച്ച്‌ അവള്‍ ചുണക്കുട്ടിയായി.. ഇടവേളകള്‍ സൃഷ്‌ടിക്കാത്ത സിനിമാജീവിതത്തില്‍ ജ്യോതി കൂടുതല്‍ സജീവമായി...

'' ജ്യോതി, ചിത്രത്തില്‍ മൂന്ന്‌ കുട്ടികളുടെ അമ്മ വേഷമാണ്‌.'' കഥപറഞ്ഞു തുടങ്ങുന്നതിനു മുമ്പുള്ള സംവിധായകന്റെ മുന്‍കൂര്‍ ജാമ്യത്തിന്‌ മുന്നില്‍ ജ്യോതി എന്ന ജ്യോതിര്‍മയി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. മൂന്നായാലും നാലായാലും എനിക്ക്‌ കുഴപ്പമില്ല സാര്‍...'' പൊട്ടിച്ചിരിക്കൊടുവിലെ മറുപടിക്ക്‌ മുന്നില്‍ സംവിധായകന്‍ ദീര്‍ഘനിശ്വാസമെടുത്തു.

ജ്യോതി ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണ്‌. ഇമേജുകള്‍ക്ക്‌ മുന്നില്‍ ശ്വാസംമുട്ടാത്ത അപൂര്‍വ മലയാളനടിമാരില്‍ ഒരാള്‍. ഐറ്റം ഡാന്‍സ്‌ മുതല്‍ ഓഫ്‌ ബീറ്റ്‌ സിനിമകളിലെ മൂകാഭിനയത്തിനുവരെ ജ്യോതി തയാറാണ്‌. നിബന്ധന ഒന്നു മാത്രം; 'കഥാപാത്രം ഉള്‍ക്കാമ്പുള്ളതായിരിക്കണം.' അഭിനയ തപസ്യയുടെ ദശാബ്‌ദി വേളയിലും നായികാനിരയില്‍ സംവിധായകരുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവളാകാന്‍ ജ്യോതിക്ക്‌ കഴിയുന്നതും ഇതുകൊണ്ടാവാം... ജ്യോതി മനസ്‌ തുറക്കുകയാണ്‌ രസപ്പെടുത്തുന്ന ചില ഓര്‍മ്മ ചിത്രങ്ങളുമായി...

വിഷു ഓരോര്‍മ്മച്ചിത്രം

കുട്ടിക്കാലത്ത്‌ വിഷു എത്താന്‍ കാത്തിരിക്കും; കാരണം പറയാതെതന്നെ എല്ലാവര്‍ക്കും അറിയാമല്ലോ-വിഷുക്കൈനീട്ടം!

തലേദിവസം രാത്രി ഉറങ്ങാന്‍ കിടക്കുമ്പോള്‍ ദൈവത്തോട്‌ പ്രാര്‍ത്ഥിക്കും, ''ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ കൈനീട്ടം എനിക്കുതന്നെ കിട്ടണേ!''. അതെന്താന്നു വച്ചാല്‍ വിഷു ആയിക്കഴിയുമ്പോഴേക്കും വീട്ടില്‍ ബന്ധുക്കളെല്ലാം ഒത്തുകൂടും. എനിക്കാണെങ്കില്‍ നിറയെ കസിന്‍സാ... അവരെ കാണുമ്പഴാ ഒറ്റ മോളാന്ന സങ്കടം ഞാന്‍ മറക്കുന്നേ...

പിന്നെ നല്ലൊരു കുറുമ്പിയാ ഞാന്‍. കൈനീട്ടം കിട്ടുമ്പോള്‍ ബാക്കിയുള്ളോര്‍ടെ കൈയിലേക്ക്‌ ഞാന്‍ നോക്കും... എന്തിനാന്നുവച്ചാല്‍, അവര്‍ക്കാണോ എനിക്കാണോ പൈസ കൂടുതല്‍ കിട്ടിയതെന്ന്‌ അറിയാന്‍! ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ കാശ്‌ എനിക്കാ കിട്ടിയതെന്നറിഞ്ഞാല്‍ അമേരിക്കന്‍ പ്രസിഡന്റായ സന്തോഷമാ എനിക്ക്‌. നേരെ കടയിലേക്ക്‌ ഒരു ഓട്ടമാ. അവിടെ കിട്ടാവുന്ന ചോക്‌ലേറ്റ്‌ എല്ലാം മേടിക്കും. എല്ലാവരും അങ്ങനാട്ടോ.പിന്നെ ഞങ്ങള്‍ എല്ലാവരുംകൂടി ഒരുമിച്ചിരുന്നാ തീറ്റ.

കസിന്‍സിന്റെ എല്ലാ ചോക്‌ലേറ്റും പെട്ടെന്ന്‌ തീരും. കാരണം മിക്കപ്പോഴും എന്റെ കുറുമ്പ്‌ കാരണം എല്ലാവരും എനിക്കാ കൂടുതല്‍ കാശ്‌ കൈനീട്ടം തരുന്നേ. അപ്പോ പിന്നെ കൂടുതല്‍ ചോക്‌ലേറ്റ്‌ എനിക്കല്ലേ മേടിക്കാന്‍ പറ്റൂ.

എല്ലാവരും കഴിച്ചുകഴിഞ്ഞ്‌ വിരല്‌ നക്കിത്തുടച്ചിരിക്കുമ്പോ ള്‍ ഗമയില്‍ ഞാന്‍ അടുത്ത മിഠായി പൊട്ടിക്കും. എന്നിട്ട്‌ അവരെയെല്ലാം കൊതി പിടിപ്പിച്ച്‌ മെല്ലെ നുണഞ്ഞിറക്കും. അവര്‌ എന്റെ വായിലേക്ക്‌ തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുന്നത്‌ ആലോചിക്കുമ്പോള്‍ ഇപ്പോഴും ചിരിവരും... പിന്നെ മുതിര്‍ന്നവരാരെങ്കിലും വന്നു പറയും ''ഇങ്ങനെയായാല്‍ നിനക്ക്‌ കൊതികിട്ടും കേട്ടോ....'' അപ്പോ എനിക്ക്‌ കുറേശ്ശെ പേടിവരും. ഞാന്‍ മെല്ലെ അവരെ വിളിച്ച്‌ എന്റെ കൈയില്‍ ബാക്കിയുള്ള ചോക്‌ലേറ്റ്‌ വീതംവച്ച്‌ നല്‍കും.. അവരാരാ മക്കള്‍.ഞാന്‍ കൊടുക്കാന്‍ കാത്തിരിക്കുവല്ലേ.. ചാടിവീഴാന്‍.. കൊതിയന്‍മാര്‍. ചുരുക്കത്തില്‍ എനിക്ക്‌ കൂടുതല്‍ കാശ്‌ കിട്ടിയാലും അവര്‍ക്കാ കോള്‌..

പിന്നെ രാവിലെ എഴുന്നേല്‍ക്കുന്നതാ പാട്‌. വിഷുവിന്റെന്ന്‌ നേരം വെളുക്കുമ്പം അമ്മ വിളി തുടങ്ങും. എനിക്കാണെങ്കില്‍ രാവിലെ ഉണരുന്നതുപോലെ സങ്കടം വേറൊന്നും ഇല്ല. അമ്മ ഓരോ വട്ടം വന്നു വിളിക്കുമ്പോഴും ഞാന്‍ പുതപ്പിനടിയിലേക്ക്‌ ഒന്നുകൂടി നുഴഞ്ഞുകേറും. രാവിലെ എഴുന്നേല്‍ക്കുന്ന കാര്യത്തില്‍ അത്രയ്‌ക്ക് 'മടിച്ചിപ്പാറു'വാ ഞാന്‍.

അമ്മേടെ ശബ്‌ദത്തില്‍ വ്യത്യാസം വരുമ്പം ഞാന്‍ മെല്ലെ തല പുതപ്പിന്‌ വെളിയിലേക്കിടും. ആമ തല പുറത്തേക്ക്‌ നീട്ടുന്നതുപോലെ... കാരണം അടികൊള്ളാന്‍ വയ്യ. പിന്നെ കൈനീട്ടം കിട്ടുമല്ലോന്നോര്‍ത്ത്‌ എണീക്കും. എന്നാലും കണികാണാന്‍ വന്നു നില്‍ക്കുമ്പം ആലോചിക്കും.. ഉറക്കം കളയുന്ന ഈ ഏര്‍പ്പാട്‌ എന്തിനാന്ന്‌. ചിലപ്പോള്‍ ഇനി വിഷു വരല്ലേ എന്നൊക്കെയങ്ങ്‌ പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചുകളയും. എല്ലാം ഉറക്കത്തിന്‌ വേണ്ടിയാട്ടോ...

വലുതായപ്പോ ചോക്‌ലേറ്റ്‌ കഴിപ്പൊക്കെ കുറച്ചു. കൈനീട്ടം കിട്ടുന്ന കാശൊക്കെ ശേഖരിച്ച്‌ അമ്മയെ ഏല്‍പ്പിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. "നമ്മടെ കാശാ... സൂക്ഷിച്ചോളാന്‍" പറയും. ശരിക്ക്‌ കാശ്‌ സേവ്‌ ചെയ്യാന്‍ പഠിക്കുന്നത്‌ അവിടെ നിന്നാ. ഇന്നും കിട്ടുന്ന കാശൊക്കെ ശേഖരിച്ച്‌ നല്ല സമ്പാദ്യം ഉണ്ടാക്കിയതിന്‌ നന്ദി പറയേണ്ടത്‌ വിഷുക്കാലത്തിനാ. അന്നത്തെ വിഷുവിന്റെ ശീലമാ ഇന്ന്‌ ജീവിതത്തില്‍ ഉടനീളം...

ജീവചരിത്രം

അതൊരു മഹാചരിത്രം തന്നെയാണേ... പാലക്കാട്ടുകാരന്‍ ജനാര്‍ദ്ദനനുണ്ണിയുടെയും കോട്ടയംകാരി സരസ്വതിയുടെയും ഏകമകളായ ഞാന്‍, കുസൃതി ജനിച്ചുവീണപ്പം തുടങ്ങിയെന്നാ നാട്ടുകാര്‍ പറയുന്നേ. പക്ഷേ അവര്‌ പരദൂഷണം പറയുന്നതല്ലെന്ന്‌ വളരുന്തോറും എനിക്കുതന്നെ ബോധ്യമായി. കുസൃതി വികൃതിയായി. എന്നാലും കുട്ടിക്കാലത്തെ എടുത്തുപറയത്തക്ക വികൃതിത്തരങ്ങളൊന്നും ഓര്‍മ്മ വരുന്നില്ലന്നേ..

കോളജിലെ കാര്യം പറയുവാണെങ്കില്‍ ഭയങ്കര രസമാ... നിറയെ കൂട്ടുകാരുണ്ടായിരുന്നു. പഠിക്കുന്ന സമയത്തെ പ്രധാന ഹോബിയാ ക്ലാസ്‌ കട്ട്‌ ചെയ്യല്‍. അപ്പോപ്പിന്നെ മാര്‍ക്കിന്റെ വലിപ്പം ഊഹിക്കാമല്ലോ.. എന്നാലും അത്ര മോശമല്ലാരുന്നൂട്ടോ. എടുത്തു പറയത്തക്ക ഒരു ഗുണം ജന്മനാ കിട്ടിയിരുന്നു. അത്യാവശ്യം നന്നായി പെയിന്റ്‌ ചെയ്യുമാരുന്നു. എന്നിലെ ചിത്രകാരിയെ ശരിക്കും തിരിച്ചറിഞ്ഞത്‌ അച്‌ഛനാണ്‌. ഫൈന്‍ ആര്‍ട്‌സ് കോളജില്‍ ചേരണമെന്നും ആ വഴിക്ക്‌ ജീവിതം മുന്നോട്ട്‌ കൊണ്ടുപോകണമെന്നുമായിരുന്നു ആഗ്രഹം.

എന്റെ ചിത്രരചനയ്‌ക്ക് അച്‌ഛന്‍ നല്‍കിയ പ്രോത്സാഹനമാണ്‌ എടുത്തുപറയേണ്ടത്‌. അച്‌ഛന്റെ പ്രോത്സാഹനം കൂടിയായപ്പോള്‍ ചിത്രരചന എന്നത്‌ എന്റെ പാഷനായി മാറി. എന്നാല്‍ കാര്യങ്ങള്‍ കീഴ്‌മേല്‍ മറിഞ്ഞത്‌ വളരെ പെട്ടെന്നായിരുന്നു. പ്രീഡിഗ്രിക്ക്‌ പഠിക്കുമ്പോഴാണ്‌ അച്‌ഛന്റെ മരണം. അതിനുശേഷം വരയ്‌ക്കാന്‍ തോന്നിയിട്ടില്ല എന്നതാണ്‌ സത്യം. മരണമെന്ന യാഥാര്‍ത്ഥ്യം ഉള്‍ക്കൊള്ളാ നാവാതെ എന്റെ മനസ്സു തേങ്ങി.

ബ്രഷ്‌ കൈയിലെടുക്കുമ്പോള്‍ അച്‌ഛനെ ഓര്‍മ്മവരും.. കണ്ണുനിറയും. അച്‌ഛനില്ലാത്ത ഈ ലോകത്ത്‌ ക്യാന്‍വാസില്‍ നിറം ചാര്‍ത്താന്‍ എനിക്ക്‌ കഴിയുന്നില്ല... ഫൈന്‍ ആര്‍ട്‌സ് മോഹം ഉപേക്ഷിച്ച്‌ ഞാന്‍ ഇക്കണോമിക്‌സ് വിദ്യാര്‍ത്ഥിയായി... അച്ചടക്കമുള്ള കുട്ടിയായി. (എന്താണോ എന്തോ ഈ അച്ചടക്കം?) പിന്നീട്‌ പബ്‌ളിക്‌ റിലേഷന്‍സ്‌ പഠിക്കാന്‍ കാക്കനാട്‌ പ്രസ്‌ അക്കാദമിയിലേക്ക്‌.

സിനിമയിലേക്ക്‌

സിനിമയിലേക്ക്‌ ആദ്യം വിളി വന്നത്‌ സുരേഷേട്ടന്റെയാ... (സുരേഷ്‌ഗോപി).... നല്ലൊന്നാന്തരമായി ഒഴിഞ്ഞുമാറിയെങ്കിലും അവസാനം അഭിനയിക്കേണ്ടി വന്നൂട്ടോ... പൈലറ്റ്‌സ്. ഇനി ഇങ്ങോട്ടില്ല എന്ന്‌ ഉറച്ച തീരുമാനം പ്രൊഡക്ഷന്‍ എക്‌സിക്യൂട്ടീവ്‌ സിബി കുരുവിള തച്ചുടച്ചുകളഞ്ഞു. അങ്ങനെ ജൂഡ്‌ അട്ടിപ്പേറ്റി സാറിന്റെ അവസ്‌ഥാന്തരങ്ങള്‍ എന്ന സീരിയലില്‍ ഞാന്‍ അഭിനയിച്ചു.

പക്ഷേ അന്നേരമൊന്നും അഭിനയം പ്രൊഫഷനാക്കുന്നതിനെപ്പറ്റി ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങിയിട്ടില്ലായിരുന്നു. ഭവം എന്ന സിനിമയിലെ അഭിനയത്തോട്‌ കൂടിയാണ്‌ എന്റെ മേഖല ഇതാണെന്നുള്ള തിരിച്ചറിവ്‌ എനിക്കുണ്ടാകുന്നത്‌.

കഥാപാത്രങ്ങളുടെ വലിപ്പച്ചെറുപ്പം ഞാന്‍ നോക്കാറില്ല. സിനിമയെ സംബന്ധിച്ച്‌ ഇമേജ്‌ എന്നത്‌ ഒരു ഭാരമാണെന്നാ എനിക്കു തോന്നുന്നത്‌. അതുകൊണ്ട്‌ ഇമേജ്‌ നോക്കിയുള്ള കഥാപാത്ര സ്വീകാര്യതയോട്‌ അന്നുമിന്നും എനിക്ക്‌ യോജിപ്പില്ല.

തിരിച്ചറിയാത്ത സങ്കടം

ഞാന്‍ ഈയിടെ എവിടെയോ പോയപ്പോള്‍ ഒരാന്റി വന്നിട്ട്‌ പറയുവാ... "മോളെ കണ്ടാല്‍ ജ്യോതിര്‍മയിയെപ്പോലുണ്ടല്ലോ" എന്ന്‌. ഞാന്‍ തിരിച്ചെന്തു പറയാനാ? കാരണം ഇത്‌ ഞാന്‍ ആദ്യമായിട്ടല്ല കേള്‍ക്കുന്നേ. മിക്ക ആള്‍ക്കാരും എന്നെ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല! ആരെങ്കിലും എന്നെ ജ്യോതി എന്നു വിളിച്ച്‌ തിരിച്ചറിഞ്ഞാല്‍ എന്ത്‌ സന്തോഷമണെന്നോ എനിക്ക്‌. പിന്നെ ഞാന്‍ അവരെ വിടില്ല. എല്ലാ വിശേഷങ്ങളും ചോദിച്ചറിയും. പക്ഷേ അതൊക്കെ വല്ലപ്പോഴുമേ സംഭവിക്കത്തൊള്ളൂ. മിക്കപ്പോഴും ആദ്യത്തെ ചോദ്യം കേള്‍ക്കാന്‍ തന്നെയാ എന്റെ യോഗം. പിന്നെ ജ്യോതിര്‍മയിയുടെ സാമ്യമെങ്കിലും തോന്നുന്നുണ്ടല്ലോന്നോര്‍ത്ത്‌ ഞാനങ്ങു സമാധാനിക്കും.

പുതുമുറക്കാര്

പുതിയതായി വരുന്ന പെണ്‍കുട്ടികള്‍ എനിക്കൊരത്ഭുതമാണ്‌. ഒന്‍പതിലും പത്തിലുമൊക്കെ പഠിക്കുമ്പോഴല്ലേ ഓരോ പെ ണ്‍കുട്ടികള്‍ നായികയായി അഭിനയിക്കുന്നത്‌. എനിക്കതിശയമാണ്‌. എന്ത്‌ ആത്മവിശ്വാസമാ അവര്‍ക്ക്‌! ഞാനെങ്ങാനും ആ സമയത്ത്‌ സിനിമയില്‍ വന്നിരുന്നെങ്കില്‍... എന്റമ്മേ എനിക്കോര്‍ക്കാന്‍കൂടി വയ്യ... അന്നേ ഞാന്‍ അഭിനയിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നെങ്കില്‍ ഞാനിപ്പം വീട്ടില്‍ ഇരുന്നേനെ. കാര്യം മരംകേറിയൊക്കെ ആയിരുന്നെങ്കിലും ഞാന്‍ വല്യ നാണക്കാരിയായിരുന്നു. അന്നെങ്ങാനും ഞാന്‍ ക്യാമറയ്‌ക്ക് മുന്‍പില്‍ നിന്നിരുന്നെങ്കില്‍ പേടിച്ച്‌ ബോധംകെട്ടേനെ, കാണുമ്പം പ്രേക്ഷകരും... അതൊക്കെ ആലോചിക്കുമ്പോള്‍... ഇപ്പോഴത്തെ കുട്ടികളെ ഞാന്‍ സമ്മതിച്ചുകൊടുക്കുന്നു. എന്തോരം ധൈര്യമാ അവര്‍ക്ക്‌!

ഇപ്പോള്‍ പ്രേക്ഷകര്‍ക്ക്‌ എന്നെ കംഫര്‍ട്ടബിളായി തോന്നുന്നുണ്ടെങ്കില്‍, അത്‌ ഞാന്‍ വളര്‍ന്നുവന്ന സാഹചര്യമാണ്‌. അതിന്‌ ഞാന്‍ നന്ദിപറയുന്നത്‌ എന്റെ അച്‌ഛനുമമ്മയ്‌്ക്കുമാണ്‌.

ഇപ്പഴത്തെ കുട്ടികളുടെ അച്‌ഛനമ്മമാരെ സമ്മതിച്ചുകൊടുക്കണം. പതിനാലാമത്തെ വയസില്‍ കംഫര്‍ട്ടായി അവര്‍ക്കഭിനയിക്കാന്‍ കഴിയുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ എത്ര ചെറുപ്പത്തിലേ അവരുടെ ആത്മവിശ്വാസം അച്‌ഛനമ്മമാര്‍ വളര്‍ത്തിയെടുത്തിരിക്കാം?

വായന

എല്ലാവരുടേയും വിചാരം ഞാന്‍ വലിയ പുസ്‌തകപ്പുഴുവാണെന്നാണ്‌. പക്ഷേ യാഥാര്‍ഥ്യം അങ്ങനെയൊന്നുമല്ലല്ലോ? ഒരു പുസ്‌തകം വായിച്ചു തീരണമെങ്കില്‍ മിക്കവാറും ഒരുകൊല്ലമെടുക്കും ഞാന്‍. പിന്നെ എളുപ്പത്തില്‍ വായിച്ചു തീര്‍ക്കുന്ന ഒരു പുസ്‌തകമുണ്ട്‌ - ബോബനും മോളിയും. കയ്യില്‍ കിട്ടിയാല്‍ ഒറ്റയിരുപ്പിന്‌ അതെല്ലാം വായിച്ചുതീര്‍ക്കും ഞാന്‍. 'ചേട്ടനും ചേട്ടത്തി'യുമാണ്‌ എന്റെ ഇഷ്‌ട കഥാപാത്രങ്ങള്‍. അമ്മോ, അവരുടെ കഥ വായിച്ചു ചിരിച്ചു ചിരിച്ചു മണ്ണുകപ്പും ഞാന്‍.

ആഗ്രഹം

ഞാന്‍ ഒരാഗ്രഹം പറഞ്ഞാല്‍ കളിയാക്കരുത്‌. അതെന്താന്നുവച്ചാല്‍, ചെയ്യാനാഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു വേഷം ഉണ്ട്‌ എന്റെ മനസില്‍. ഒരു മുഴുനീള 'ആക്ഷന്‍ വേഷം.'

എന്റെ ഷെയ്‌പ് കണ്ടിട്ട്‌ നിങ്ങള്‍ ചിരിേക്കണ്ട. എനിക്ക്‌ നല്ല ആത്മവിശ്വാസമുണ്ട്‌ ചെയ്യാന്‍ പറ്റുമെന്ന്‌... പക്ഷേ എന്തു ചെയ്യാനാ, ആരും വിളിക്കുന്നില്ല. ദൈവമേ.. ഇത്‌ വായിച്ചിട്ടെങ്കിലും ആരെങ്കിലും അങ്ങനെ ഒരു വേഷം ചെയ്യാന്‍ എന്നെ വിളിക്കണേ...

പുതിയ വിശേഷങ്ങള്‍

എന്റെ പുതിയ സിനിമയുടെ പേര്‌ സ്‌ഥലം അതില്‍ സാമൂഹികപ്രതിബദ്ധതയുള്ള ഒരു കഥാപാത്രമാണ്‌. കണ്ടല്‍ക്കാടുകള്‍ സംരക്ഷിക്കേണ്ട ആവശ്യകതയാണ്‌ ചിത്രത്തിന്റെ പ്രമേയം. പരിസ്‌ഥിതി പ്രവര്‍ത്ത കന്‍ കല്ലന്‍ പോക്കൂടന്‍ ഒക്കെ അഭിനയി ക്കുന്ന ചിത്രം. വേമ്പനാട്‌, ഗൗരി തുടങ്ങി യ സിനിമകളിലൂടെ ദേശീയ പ്രസിദ്ധി നേടിയ സംവിധായകന്‍ ശിവപ്രസാദിന്റെ ചിത്രമാണ്‌. ഇത്തരം കഥാപാത്രങ്ങള്‍ തരുന്ന സന്തോഷം പറഞ്ഞറിയിക്കാന്‍ പറ്റില്ല. ഇനിയും അത്തരത്തിലുള്ള വേഷങ്ങള്‍ ചെയ്യാന്‍എനിക്ക്‌ കൊതിയാണ്‌.


My Signature

Posted Image

Posted Image



Posted Image





0 user(s) are reading this topic

0 members, 0 guests, 0 anonymous users